“Kamermuziek is de meest eerlijke muziek die je kunt bedenken. In kamermuziek moet een componist zijn karakter prijsgeven en zwakke punten kan hij niet verbergen.” Woorden van Paul Witteman .

Van Ludwig van Beethoven brengt Trio Stringfire het fenomenale strijktrio opus 9 nr.3. Het staat in c-mineur, de toonsoort van één van die archetypen in de muziek: Zing “TA-TA-TA-Táááá!” en zelfs mensen die zeggen niets van klassieke muziek te weten herkennen dat als Beethoven.

En met drie musici kan Beethoven hetzelfde teweegbrengen als met een groot orkest: ontroeren, het illustreren van menselijke gevoelens in een klankstructuur. Het gehoor prikkelen zou een andere omschrijving kunnen zijn, maar muziek gaat veel verder. Voor de door doofheid geprikkelde Beethoven was muziek de ultieme kunstvorm die de mens zou bevrijden uit zijn 18e eeuwse banden, en zou verheffen tot een vrij denkend wezen.

Een andere vorm van vrijheid: Franz Schubert verlaat in 1816 definitief de vaderlijke woning en dat betekent voor hem een reusachtige bevrijding. Strijkkwartetten componeerde Franz Schubert van jongs af aan. Lekker experimenteren met nieuwe harmonieën en muzikale vormen. Vervolgens samen met broers en vader uitproberen hoe het klinkt. Daarna verdween het geschrevene als regel in de la...Volgend werk! Schuberts pen vloeide ononderbroken. Rond 1816/17 zal er vermoedelijk aanleiding zijn geweest om in plaats van kwartetten een tweetal trio’s te componeren. Het strijktrio uit 1817 is een volwassen en volwaardig werk. Toch is de compositie bij leven van de componist nooit in het openbaar uitgevoerd en evenmin gepubliceerd. Een lot dat menig werk van Schubert beschoren was.

Naast dit muzikale gesprek zal ook het gesproken woord niet ontbreken in de vorm van een mondelinge toelichting over beide werken.